هوشنگ نوبخت

باز هم روز خبرنگار فرا رسید، مناسبتی که معتقدم باید تغییر کند و به هفته رسانه تبدیل شود چون جامعه رسانه، تخصص ها و گرایش های مختلف و گسترده ای دارد که عزیزان خبرنگار تنها یک عضو آن هستند ضمن این که اهمیت رسانه در کشور و دنیای امروز به قدری دوصد چندان شده که نیاز است در تقویم ملی، هفته رسانه جای روز خبرنگار را بگیرد و بیشتر و بهتر به این مقوله پرداخته شود.
خیلی ها سوال می پرسند چرا شغل، حرفه یا هنر خبرنگاری یا رسانه همیشه جز مشاغل سخت دنیا قرار دارد که جا دارد در این ایام بدان پاسخ دهیم.
خبرنگار یا روزنامه نگار باید جهان شمول باشد چرا که مخاطب مطلب یا تولیدمحتوایی که انجام می دهد هم ممکن است یک کارتن خواب خیابانی باشد و هم یک وزیر مملکت، بنابراین هنر رسانه این است که سلیقه، سواد و بینش همه اقشار، اقوام، اصناف و اقشار را باید لحاظ کند به گونه ای که همه بتوانتد از آن خبر یا تحلیل برداشت های لازم و مفید را داشته باشند.
سر و کار داشتن با نقطه از دیگر حساسیت ها و سختی های کار رسانه است. وقتی شما با نقطه ها سر و کار دارید پس باید تمام فکر و ذکرتان را به جزئیات بدهید که مبادا تنها با یک کلیک یا اشتباه کوچک، یک فاجعه بزرگ در خروجی مطلب تان ایجاد شود، کافی است تنها لقب یک رئیس جمهور را به اشتباه منتشر کنید.
اصحاب رسانه در طول ۳۶۵ روز باید به نظر، سلیقه، مطالبه و چالش های مختلف مردم و جامعه توجه و آن را با دقت، شفافیت و حساسیت منتشر کنند ضمن این که آن روی سکه، همین انتظار را حاکمیت، دولت و نهادها از جامعه رسانه دارند و چه قدر سخت است که شما به عنوان عادل یا قاضی باید انعکاس دهنده و پیگیر نظر متهم و شاکی باشید.
مهمترین، سخت ترین و پرچالش ترین قسمت کار در رسانه به خصوص در کشور ما و به ویژه در استان خوزستان عدم توجه قانونی و نظام مند به حوزه اقتصاد رسانه است، مشکلی اساسی که باعث شده استقلال رسانه ها تا حدود زیادی از بین برود و آن ها را جهت ادامه حیات، وابسته به دولت یا حاکمیت کند که این رویه برای رسانه آفت است.
رسانه ها را نباید به گدایی و عادت دادن به گرفتن هدایا و یا صدور فاکتورهای ناخوشایند سوق داد بلکه قانون اساسی ما باید فکری اساسی به حال مشکلات جامعه رسانه ای داشته باشد.
تهیه مسکن، بیمه تامین اجتماعی، واگذاری دفتر فعالیت، ایجاد دانشگاه های تخصصی رسانه، دادن تجهیزات و ملزومات کار رسانه و مهمتر از همه ثبات و ایجاد امنیت شغلی از جمله مسائلی است که تاکنون در قبال جامعه رسانه ای محقق نشده و همین امر باعث گردیده که رسانه ها تنها در یک اتوبان یک طرفه ، بیشتر به خواسته های نهادها، شرکت ها، سازمان ها و جایگاه های اشخاص بپردازند و توجه کنند به امید این که چیزی عایدشان شود و بتوانند در این مسیر دوام بیاورند و همین رویکرد نامناسب باعث شده که جامعه از خیلی رسانه ها رویگردان شوند و به بستر فضای مجازی یا شبکه های معاند روی بیاورند.
تنها راه برون رفت از وضعیت اسفناک کنونی این است که قوانین جدید حمایتی و عادلانه جای هدایا و فاکتورهای شخصی و مصلحتی را بگیرد تا هم شان و حرمت اصحاب رسانه حفظ شود و هم این اتوبان یک طرفه به یک مسیر دوجانبه تبدیل شود که رفت و برگشت افکار واندیشه ها در آن تردد کنند.