تجربه چند دهه اخیر نشان داده هر زمان در کنار ویژگی‌های فنی و تخصصی برای احراز پست شهرداری به نیروهای بومی نیز توجه شده، گام‌های محکم‌تری به سوی توسعه برداشته شده است.

شهرداری همین قدر با زندگی روزمره ما گره خورده است. این قرابت در شهرهای کوچک‌تر اما از جنس دیگری دارد. کارآمدی بخشی از شروط انتخاب است، شرطی همین اندازه مهم برای شهرهای با بافت جمعیتی خاص و درهم تنیده وجود دارد که اغلب بدون مطالعه دقیق از شرایط اجتماعی، کنار گذاشته می‌شود. بومی گزینی نه در قامت تعصبات قومی و قبیله‌ای بلکه به عنوان شرطی لازم برای برقراری ارتباط با توده مردم و ایجاد حس اعتماد دوطرفه ضروری به نظر می‌رسد.

نخستین دستاورد توسعه‌ایِ چنین رویکردی «توسعه انسانی» آن مناطق است. مسلم است که وجود ارتباطات با نیروی انسانی متخصص بومی و سپردن مسئولیت‌ها از سوی شهردار بومی به آنها، می‌تواند به رشد نهادهای دیگر نیز منجر شود. امری که به دلایل مختلف توسط مدیران غیربومی قابل انجام نیست.
دومین و شاید مهم‌ترین حُسن انتخاب مدیران بومی توسعه اجتماعی و بالا رفتن انگیزه‌های اجتماعی برای مشارکت مدنی است. سوءتفاهم هایی که گهگاه در شهرهای کوچک میان مردم و مسئولین غیربومی پیش می‌آید شاید مهم‌ترین عامل برای بر هم خوردن برنامه‌ها و انگیزه‌های این مدیران باشد.

ویژگی دیگر انتخاب شهردار بومی آشنایی با مسائل جاری شهر و جامعه تحت مدیریت و حساسیت‌های موجود در آن است. اولویت بندی در طرح‌ها، برنامه‌ها و شناخت نیازها برای طراحی آنها از محسنات این رویکرد است.

حالا انتظار عمده مردم هفتکل از اعضای شورای شهر اعتماد به فرزندان این شهر که هم تجربه و هم توانایی این پست کلیدی را دارند

امیدواریم همچون تجربه شهردار محمد حسین ممبینی که طلایی ترین دوره شورای شهر هفتکل نام برده می‌شود بار دیگر با ایجاد یک وحدت رویه و انسجام به یکی از فرزندان این خاک اعتماد و اعضای شورای شهر بدانند که هیچ کس دلسوزتر از صاحب خانه برای خانه خود نیست.