خورنا – روزنامه کارون در گزارشی به قلم عبدا… منصفی نوشت:  توسعه کلانشهرها همیشه با افزایش جمعیت در آنها مواجه بوده است. افزایش جمعیت نیز مسائل خاص خود را داشته و راهکار های مناسب خود را طلب می‌نماید. در این خصوص یکی از مهمترین مشکلات، کمبود فضای مناسب در سطح شهر است،چه برای سکونت و چه برای تردد. یکی از بهترین شگردهایی که انسان در مواجهه با این مساله ابداع نموده است بهینه نمودن محیط است. به عنوان نمونه برای سکونت،ساخت آپارتمان ها و برج ها وتوسعه ساختمان ها به سمت بالا مدنظر قرار گرفت. معضل تردد یا ترافیک نیز با استفاده بهینه ازفضاهای سطح شهر و ساخت روگذرهای چند طبقه و زیرگذرها حل وفصل گردید.
اهوازی‌ها که مدت ها بود به شنیدن اخبار دردآور و ناراحت‌کننده‌ای همچون ریزگردها، خرابی فاضلاب‌ها،آلودگی کارون و… عادت کرده بودند، این روزها شاهد حجم عظیمی از تبلیغاتی شهرداری، درباره خبر افتتاح یک زیرگذر در شهر خود هستند!. این قبیل افتتاح ها که هر چند سال یکبار در این وادی رخ می‌دهد، اتفاقات یومیه شهرهایی همچون تهران و اصفهان است. حال به شهر اهواز،پایتخت نفت و گاز کشور عزیزمان ایران بنگریم. در این شهر متناسب با رشد صنایع نفت،پتروشیمی، فولاد،کشاورزی،سدسازی و…و همچنین رشد بخش خدمات ، ناچاراً جمعیت به صورت لجام گسیخته و سرسام آوری رشد نمود. بی‌توجهی شدید و عمیق به مسائل توسعه این شهر، در کنار مدیریت شهری ناکارآمد، باعث از دست رفتن بسیاری از زیرساخت های قبلی گردید و نهایتاً افت شدید استانداردهای زندگی را در این شهر رقم زد. یعنی اینکه پل‌های طبقاتی و زیرگذرهایی که فعلاً در این شهر در حال ساخت است، می‌بایست ده تا پانزده سال قبل ساخته می‌شد که نشد. افسوس.
بگذریم ؛ یک ضرب المثل قدیمی می‌گوید «فلانی اگر صد چاقو بسازه یکیش دسته ندارد». این قبیل امثال برای مدیران عزیزی به کار می‌رود که ازمدیریت، فقط قرارگرفتن در مطبوعات وشرکت در کلنگ زنی را آموخته اند. به قول مرحوم گل‌آقا، «مدیرکلنگی» هستند ودر بین معاونت های‌شان بیشترین توجه را به روابط عمومی و کمترین اهمیت را به معاونت فنی مبذول می‌دارند. دقیقا درست تشخیص داده اید؛ همچون همیشه بحث بر سر شورا و شهرداری شهر اهواز است. با نگاهی به پروژه های پر طمطراق این کلانشهر، درخواهید یافت که داستان از چه قرار است. به عنوان مثال به پل غدیر اشاره می‌کنیم. این پل که به دست رئیس جمهور وقت افتتاح گردید، به دلیل عدم توجه به مهندسی ترافیک و عدم اتصال مسیرهای حیاتی به یکدیگر عملا تاثیری در کاهش ترافیک اهواز نداشته است. هیچ ارتباطی بین این پل و اتوبان ساحلی غربی یا شرقی وجود ندارد.
همچنین مسیر نهایی پل، بجای ارتباط به سمت کمپلو به میدان راه‌آهن ختم می‌شود و از همه مهم‌تر اینکه در موقعیت خروج از پل و ورود به سمت چهار راه زند، مسیر چنان کم عرض، شلوغ و خطرناک می‌شود که اندکی بی‌دقتی باعث بروز حادثه‌ای وحشتناک خواهد شد. یعنی اینکه پل دارای یک نقطه بحران می‌باشد.

مثال بعدی پل نهم است که واقعا هیچ‌گونه تاثیری در حل و فصل معضل ترافیک ندارد. مابقی پل‌های این شهر هم ارتباط مناسبی با جاده‌های ساحلی نداشته و سهم به‌سزایی از ترافیک را به دوش نمی‌کشند. پروژه پل طبقاتی چهار شیر-شهید بندر نیزکه در حال حاضر در دست ساخت است و تا ساخته شدن، فاصله بسیار دارد و خدا می‌داند که چه عاقبتی در انتظار آن است. از مترو چیزی نمی‌گوییم که گفتنی‌ها را قبلا خیلی‌ها گفته اند اما نوبت می‌رسد به زیرگذر شریعتی که گویا این پروژه هم بعداز این همه انتظار، همان نواقص پروژه های قبلی را دارد.یعنی اینکه این پروژه نیز دارای نقطه بحرانی است.
بر اساس تصاویر به دست آمده و همچنین بررسی‌های میدانی، به دلیل وجود مشکل معارض در بخش شرقی این زیرگذر، ناچارا ورود و خروج از دهانه شرقی به صورت منحنی و غیرمستقیم صورت خواهد گرفت. یعنی اینکه باید در حین رانندگی در این قسمت،کاملا هوشیار بود؛ چرا که کوچک‌ترین بی‌توجهی و حرکت در خط راست باعث کوبیدن شما به گاردریل می‌شود. از طرف دیگرمحل تقاطع این زیرگذر با مسیرخودروهایی که از آخر آسفالت (کوی جمهوری‌اسلامی) – دغاغله وارد اتوبان جمهوری می‌شوند نیز بسیار خطرناک و حادثه‌خیز است. به این مسیر خطرناک یک دکل بسیار قطور کابل فشار قوی را هم اضافه کنید که جمع عوامل خطرزا و حادثه خیز جمع شود! یعنی اینکه در هنگام حرکت از پل پنجم به سمت میدان جمهوری و پس از طی نمودن زیرگذر شریعتی و در لحظه ورود به اتوبان جمهوری، سه مانع مهم در مسیر شما وجود دارد.

اول اینکه مسیر شما به سمت چپ منحرف می‌شود. دوم اینکه در همین لحظه ممکن است خودروی از سمت راست وارد مسیرتان شود وسوم اینکه یک دکل خیلی خیلی قطور برق هم جلوی روی‌تان است. با این اوصاف زیر گذر شریعتی نیز قطعا همچون پل غدیر با مشکل تصادفات مکرر مواجه خواهد شد. اما اینجا دیگر به بیمارستان نزدیک نیست که مصدومان به سرعت زیر دست پزشک باشند. به نظر می‌رسد از همان روز اول بهره‌برداری، پلیس راهنمایی و رانندگی باید در این محل حضور داشته باشد چرا که موقعیت حادثه‌خیزی را شهرداری اهواز برای‌شان تدارک دیده است!
دلیل ایجاد این چنین موقعیت‌های بحرانی در کلانشهری چون اهواز چیست؟ چرا همین پروژه ها در شهرهایی نظیر تهران یا اصفهان هم در مدت زمان کوتاه‌تری ساخته می‌شوند و هم به‌صورت اصولی و مرتب تحویل مردم می‌شود؟ پاسخ به این سوالات خیلی سخت و دشوار نیست. مسوولین محترم شهرداری یا شورای شهر اهواز باید دو مطلب را مد نظر قرار دهند؛ اول رعایت اصول فنی و مهندسی ودوم داشتن وسعت نظر و عدم تنگ نظری. این دو مطلبی که عنوان گردید بسیار مهم و اصولی هستند.
متاسفانه شهرداری و شورای شهر اهواز در زمان لازم جهت خرید املاک مردم اهواز، تنگ نظری به خرج داده و حق مطلب را خوب اداء نمی‌کنند. درهم ریختگی چهره بسیاری از خیابان ها که بعضی از قسمت ها عقب‌نشینی کرده و بعضی دیگر نه، ریشه در همین ناخن خشکی ها دارد. انجام امور بزرگ نیازمند مردان‌بزرگ با قلب‌بزرگ است. هرچقدر که چرتکه بیاندازیم بازهم خواهیم دید که جان مردم عزیز و محترم این شهر و استان بیش از این می‌ارزد که به خاطرش هزینه بیشتری شود و چند متر زمین به هر قیمتی که هست خریداری شود. از طرف دیگر، این انحراف مسیر دهانه شرقی و تلاقی خطرناک آن با مسیر کناری، نشان از عدول از شرایط فنی و مهندسی راهسازی می‌دهد که معلوم نیست طراح و ناظر پروژه به چه قیمتی به آن تن داده است. این پروژه می‌تواند در آینده برای تمام مسوولین این پروژه مشکل‌ساز شود. در این میان مسوولیت پلیس راهنمایی و رانندگی نیز نامشخص است.آیا این تنگ شدن و تغییرمسیر با جلب نظر آنان صورت گرفته یا نه؟ و چندین سوال دیگر….باری،آنچه هست اینکه متاسفانه گویا حتی آب هم در گلوی مردم خسته اهواز گیر می‌کند. چرا مسوولین شورای شهر و شهرداری، حالا که یک پروژه ساده‌ای را به سرانجام رسانده اند، باید آن‌را بدین شکل و به صورت نابهنجار تحویل مردم دهند؟ چرا صحت وسلامتی مردم جزء اولویت مدیران این شهر قرار نمی‌گیرد؟ آینده نشان خواهد داد که همین یک انحراف کوچک در طول این زیرگذربه چه قیمتی تمام خواهد شد! این سوالات نشان می‌دهد که چاقویی که شورای شهر و شهرداری می‌سازند دسته ندارد.
* سنبل یا سمبل کاری : کار سرسری ، سطحی، در تداول عوام ، سرسری انجام دادن کاری را. (فرهنگ‌های فارسی معین و دهخدا)